یاداشتهای فرهنگی گاهگاهی

یک شباهت تامل بر انگیز
نویسنده : حوریثا - ساعت ۱۱:٤٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/٧/۱٢
 

امروز متوجه شدم تلویزیون دارد دوباره فیلم تنها در خانه 2 را پخش می کند. سر گرم کارهای خودم بودم و  گذرا چشمم به تلویزیون افتاد. چهره یکی از آن دزدها که پسرک زبل فیلم در کشاکش با اوست نظرم را جلب کرد. منظورم آن دزد لاغر اندام و جوان است که اتفاقا خیلی هم ابله است و نقشش را دنیل استرن بازی می کند:

 

دانیل استرن در تنها در خانه 2

آنچه آنا و ناخودآگاه در ذهنم تداعی شد یک اسم بود :

ادواردو آنیلی!

وبعد این گزاره به بخش خود آگاه ذهنم مخابره شد:

 این دزد شبیه و خیلی شبیه ادواردو آنیلی است.

به حافظه ام اعتماد نکردم و سریع تصویر آنیلی را سرچ کردم. درست بود. کاملا شبیه بودند تا آن حد که می شد گفت چهره این شخصیت را مطابق با چهره مرحوم آنیلی  ساخته اند...

شباهت تامل بر انگیزی است نه؟ تازه فهمیدم چرا من وقتی این فیلم را اولین بار دیدم صرف نظر از شرارتهای این شخصیت  مقاومتی درونی برای پذیرش بدمن بودن این کاراکتر داشتم, این مقاومت درست به دلیل شباهت تکاندهنده اش با آنیلی  تا امروز در سطح کاملا ناخودآگاه ذهنم باقی مانده بود و اصلا متوجه علت آن نبودم...

حالا تصور بفرمایید کسی یا کسانی به تبع شرایط محیطی و فرهنگی اول با چهره این کاراکتر منفی فیلم مواجه شوند و بعدها با تصویر مرحوم آنیلی ... آیا طبیعی نخواهد بود که خصوصیات تماما منفی  کاراکتر دزد فیلم را به صورت ناخودآگاه به ادواردو آنیلی تعمیم دهند؟ دزدی که به یک بچه تنها هم رحم نمی کند و می خواهد به زور وارد منزل شهروندان خوب و سر براه شود تا داراییشان را تاراج کند ... همانطور که من ناخودآگاه زیر بار قبول بد بودن این دزد نمی رفتم آنها هم بی آنکه بدانند چرا , از آنیلی بیزار می شوند...و تیر به هدف خورده است!

القای پنهان  هالیوودی ایدیولوژی یعنی همین!

برای عکسهای بیشتر و مقایسه بهتر به ادامه مطلب مراجعه کنید.