یاداشتهای فرهنگی گاهگاهی

دو نگاه خطرناک
نویسنده : حوریثا - ساعت ۱:٢٥ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٦/٥/۱
 


📌 دو نگاه خطرناک                                                                                                                                                                                      (بخش اول) 
                                                                                                                                                                                     پس از رسانه ای شدن قتل آتنای معصوم، معمّمی در صفحه شخصی اش خانمهای بدحجاب را قاتلان اصلی آتنا معرفی می کند چون به زعم وی با پوشش محرکشان عاملان چنین فجایعی را وادار به ارتکاب جرم  می کنند. 
                                                                                                                                                                                                                                  یک فعال فرهنگی هم طی یک یادداشت خواستار پایان دادن به سواستفاده از معلولان ذهنی در بازیهای سیاسی می شود و تتلو را با تشخیص چند اختلال روانی، معلولی ذهنی معرفی می کند که مورد سواستفاده سیاست قرار گرفته است.                                                                                                                                                                           🔸 در ظاهر امر این دو واکنش به شرایط روز جامعه  هیچ شباهتی به هم ندارند. اتفاقا اغلب افراد طبقه متوسط جامعه با  اولی مخالف و با دومی موافقند. با اولی مخالفند چون اکثرا می دانند که مسبب اصلی چنین فجایعی را یا باید در لابلای احکام قضایی ای بیابیم که طی آن متجاوز سابقه دار پس از محکومیتی سبک و بدون درمان به جامعه باز می گردد و یا در سازوکارهای تربیتی ای بجوییم که فعالانه به تولید انبوه توامان قربانی و مجرم می پردازند.  با دومی موافقند چون چرخش ارزشی تا این حد رادیکال در مقایسه با رفتارهای متضادی که طی سالها دیده اند فقط موید یک سواستفاده از شهرت شخصی مثل تتلو است.                                                                                 🔸 اما واقعیت این است که هر دو نگرش به رغم تفاوت محتوایی آشکارشان از یک قالب مشابه برخوردارند، یا بهتر بگویم، هر دو از یک منظر و با یک زبان واحد به دو پدیده اجتماعی متفاوت می پردازند:
 هر دو"تبرپوش" به دست حکم کرده اند، یکی با تبرپوشی از جنس شریعت و دیگری با تبرپوشی از جنس دانش.                                    🔸در شرایطی که بحران تلقی می شوند و طبقاتی از جامعه موجودیت یا حفظ اقتدار و نفوذ اجتماعی ، فکری یا سیاسی خود را در خطر می بینند افراطهای این چنینی و توسل به انواع خشونت و سرکوب اعم از فیزیکی و کلامی دور از انتظار نیست. در باور عامه این حکومتها هستند که در شرایط بحرانی به فاشیسم میل می کنند در حالی که فاشیسم قبل از این که به صورت حکومت ظاهر شود به صورت یک سیستم فکری بروز یافته است .                                                                           🔸 تشخیص رگه های قوی چنین تفکری در دو نگرش مذکور دشوار نیست:                                                                           اولی که بی حجابی را دشمن صف اول دیانت و اخلاق می بیند از شرایط پیش آمده استفاده می کند تا با صدور حکمی به شدت افراطی و دور از انصاف با زدن انگ قاتل به بدحجابان به مقابله و در واقع سرکوب این دشمن بپردازد، بدون این که به واقعیتهای موجود از جمله متاهل بودن قاتل آتنا، یا سابقه دار بودنش توجهی کرده باشد.                                                                                                                                        ادامه در پایین                                                                                                                                                         @Far_hosseini

فرنوشت, [22.07.17 15:46]
دونگاه خطرناک                                                                                                                                                                           (بخش دوم)
                                                                                                                                                                                    دومی هم در دورانی که تهدید عوامفریبی های سیاسی بیش از هر زمانی احساس می شود، ترس نه چندان بی مورد از افتادن سرنوشت ملت به دست طبقه ای دور از دانش و تابع احساسات باعث می شود که با ارائه خوانشی افراطی از شرایط روانی افراد و مبالغه در وخامت وضعیت ذهنی ایشان عملا از طریق زدن برچسب عقب مانده ذهنی به تتلو و امثال وی سعی در سرکوب و حذف ایشان از ورطه مداخله در سرنوشت سیاسی و فرهنگی ملت  داشته باشد. این که برای مبارزه با جهالت ،کسی را که علی رغم سلیقه و پسند جامعه فرهنگی در کانون توجه جامعه قرار گرفته است  عقب مانده و ناتوان ذهنی بخوانیم چنان مملو از خشونت کلامی و افراط و خودبرتربینی است که به خوبی نشان می دهد که دانش هم با کمی غفلت می تواند در هیبت یک تبرپوش بسیار خطرناک ظاهر شود. دانش قرار است درمان درد باشد و نه صرفا برچسب بیماری...
🔸 دیانت به هدف رسیده دیانتی است که اخلاقیات جامعه را ارتقا دهد که تجلی عینی اش را بشود در سلامت روان و کاهش جرایم دید، نه در اعلام جرم علیه این و آن. آن دانش و فرهنگی هم موفق است که تتلو و تتلیتی در دامن خود نپرورد یا دست کم مسوولانه در پی رفع شرایطی باشد که چنین پدیده هایی را زاده است، نه آن که با عقب مانده خواندن این افراد صورت مساله را به سرکوبگرانه ترین شکل ممکن پاک کند.                                                                                                                                                                                                  🔸 نگاه خطرناک اول باید بداند که این احکام غیر حکیمانه تنها ثمره ای که تا حال داشته است بری کردن خیل عظیمی از جامعه از مذهب بوده است و نگاه خطرناک دوم نیز باید بداند که این قبیل نوک بینی بالا گرفتنهای روشنفکر مآبانه و اهانتهای خودبزرگ بینانه تا کنون نتیجه ای جز عمیقتر کردن فاصله عامه مردم و روشنفکران نداشته است... 🔸فراموشکار نباشیم، همین دو ماه پیش بود که بسیاری از طبقه روشنفکر و اهل فرهنگ این مملکت ، معترف به کوتاهی خود در ایجاد تعامل با مردم و کسب مرجعیت اجتماعی از نتایجی که ممکن بود آرای عامه مردم به بار بیاورد به شدت هراسان و از عملکرد خود در گذشته سخت پشیمان بود...                                                                  فاطمه حسینی                                                                                       96/4/31                                                                            @far_hosseini