یاداشتهای فرهنگی گاهگاهی

حاشیه های دیروز، قرنطینه های امروز بخش دوم و پایانی
نویسنده : حوریثا - ساعت ۱٢:٢۸ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٦/٤/۱٦
 


                                                                                                                                                                               🔸 چرا علمای زن این قدر «کم» و کمیاب اند؟ چرا «نیستند» و اگر هم هستند چرا در چشم مردم نیستند؟ نمونه مرحوم بانو امین را دائم برای ما مثال می زنند غافل از این که مرحوم بانو امین استثنائی بود که نهایتا در قواعد مردسالارانه گم شد.
                                                                                                                                                     🔸ویرجینیا وولف در اوایل قرن بیستم می گوید که یک زن برای نویسنده شدن دو چیز نیاز دارد: ثروت و اتاقی از آن خود. اگرچه مفهوم فیزیکی اتاق در این جمله وولف به تنهایی هم صادق است اما مفهوم استعاری آن، یعنی جایگاه و منزلت فرد به همراه حریمی خصوصی نیز  اهمیت دارد. 
                                                                                🔸از یاد نبریم که بانو امین این هر دو (ثروت و موقعیت را) داشت که توانست اساتید مبرز را به خانه  بیاورد و تا اجتهاد درس خصوصی بگیرد و انحصار مردانه علوم دینی آن زمان ایران را بشکند. اگر این شرایط استثنایی بانو امین نبود پدیده استثنایی بانو امین چه در میان زنان هم عصرش و چه در میان جو مردانه علوم دینی آن دوران شکل نمی گرفت. اما...
اما این استثنا هم محکوم به تن سپردن به قواعد مردسالارانه شد: بانو امین بی نام ماند، تا همین اواخر «بانوی ایرانی» یا «بانوی اصفهانی» بود، نصرت بیگم امین نبود.  اگرچه از سر بزرگی و علو طبع و شفقت نسبت به هموطنان همجنسش آثارش را به نام گمنام «بانوی ایرانی» امضا می کرد ، این رویه ای شد برای کَمنام و گمنام ماندن زنانی که بعد از وی همین مسیر دشوار را رفتند.   
                                                                                            🔸 امتحانش ضرری ندارد، اگر از عموم مردم و نه طلاب علوم دینی ، نام چند مرجع تقلید و مجتهد مرد را بپرسید همیشه پاسخی دارند، اما وقتی نام چند مجتهد زن را  از همانها و نه از طلبه های مونث بپرسید چه خواهید شنید؟ بدتر آن که کم نیستند طلبه های مذکری که آنها هم پاسخی بهتر از پاسخ مردم عادی ندارند...

🔸 لطفا نفرمایید کار دین که نام و شهرت بر نمی دارد! چون من هم می گویم:«نوبت به اولیا که رسید آسمان تپید؟؟»  اگرواقعا این طور بود که می فرمایید ملت نام همان چند مجتهد مذکر را هم نباید می دانستند! در ثانی اگر این «علمِ» دین است خاصیت علم، شناسایی شدنش و به تبع آن شناسایی شدن صاحبش است. خب، این چه مشکلی است که باعث شده علم این زنان شانیت شناخته شدن را نیابد؟ آیا واقعا علمشان «حاشیه ای» است یا اصلا مشکل از آن شناساگری است که قرار نیست سراغی از قرنطینه و تولیداتش بگیرد؟ مگر فلسفه قرنطینه کردن همین نیست؟

🔸روزگاری می شد زن را با محروم نگه داشتن از سواد و تحصیل به حاشیه دین راند و در همان حاشیه نگه داشت و بعد باز به جرم همان  ابداعاتی که ثمره حاشیه نشینی اش بودند، مثل همان سفره های ریز و درشت که عرض کردم، بیشتر به نفهمی متهمش کرد.
حالا که دیگر سواد و تحصیل از انحصار مردان به در آمده و آن به حاشیه راندنها و «حیوان» خواندنها میسر نمی شود قرنطینه ها باب شده اند تا زنان دین پژوه و دین اندیش را در خود نگه دارند ، تا مبادا گزندی به پیکره دینداری و دین پژوهی مردساخته وارد کنند.

🔸 آنچه ضرورت دارد فروریختن دیوارهای قرنطینه از داخل است، طلبه های علوم دینی زن دیر یا زود باید به لزوم تمایز قایل شدن میان دین و قرائتهای دلبخواهی مردانه از دین پی ببرند و به هر دلبخواه و خوشآمد مردانه ای به نام دین گردن نسپارند، زنان بسیاری انتظار شان را می کشند چون مادام که در قرنطینه مانده اند صدایشان فقط به گوش خودشان می رسد ، نه خواهرانی که آن سوی دیوارند.

فاطمه حسینی         96.4.1
@far_hosseini

https://t.me/joinchat/AAAAAEE8evl4J1pscGQ2xA

فرنوشت
یادداشتهای  فرهنگی گاهگاهی                                                                         @ffhosseini

وبلاگ:www.ninisitenevisi.persianblog.ir